Magische plekken met motoren en paddenstoelen

Afgelopen zaterdag 16 april, was zo'n dag dat er overal evenementen in het land werden georganiseerd. Zo was er ook een evenement in Oud Aalden. Het was heerlijk weer en tientallen motorfietsen van 'Rondom Gees' deden het stof in het magische dorp flink opwaaien. Ik heb al jaren een motor-rijbewijs, maar allerlei technische wetenswaardigheden van een motor interesseren me niet. Maar deze veteranen, allen van bouwjaar anno 1915 of eerder, vormen een prachtig schouwspel, ook als je helemaal niets met motorfietsen hebt. Ze pruttelen, lekken, zijn alles behalve onderhoudsvriendelijk, maar laten zich gemakkelijk fotograferen. Ook de in stijl opgetuigde berijders zien er uit alsof ze uit een geschiedenisboek zijn weggelopen. En daar is het mij nou om te doen, mooie plaatjes maken!

Op eveneens magische grond, in Veenhuizen, vond op dezelfde dag de Culinaire Seizoensmarkt plaats. Een markt voor kookgekken en lekkerbekken vol culinaire kwaliteitsproducten. Het aanbod komt veelal, maar niet uitsluitend, van producenten uit het Noorden van Nederland. Tussen al dat moois vielen mij deze oesterzwammen op. Wat is de natuur toch mooi en smaakvol..... ik ben blij dat ik dat regelmatig mag fotograferen. http://www.seizoensmarkt.nl/

Keukenmeidenverdriet met geitenkaas, honing, tijm en amandelen

Wel eens schorseneren zien liggen, maar niet weten wat er mee te doen? Of op zoek naar een lekker recept met schorseneren?

Schorseneren met gegratineerde geitenkaas

Nodig voor 3 à 4 personen:
400 gr schorseneren
1 eetlepel honing
1 eetlepel verse gehakte tijmblaadjes
175 gr zachte geitenkaas
1 handje gehakte of geschaafde amandelen

Schil de schorseneren onder stromend water met een dunschiller. Draag hierbij een paar handschoenen. Het sap dat uit de schorseneer vrij komt, is erg plakkerig en moeilijk te verwijderen (vandaar keukenmeidenverdriet). Leg de geschilde schorseneer meteen in koud water met een scheut azijn.
Kook de groenten in 10 à 15 minuten gaar. Grill voorverwarmen (180 graden). Hak de amandelen fijn. Leg de schorseneren in een ovenschaal en meng de tijm er door. Strooi de geitenkaas er over. Druppel de honing over de kaas en strooi de amandelen er op. Zet de ovenschaal 5 à 10 minuten onder de grill.
Heerlijk met een verse pasta (met gedroogde tomaatjes).

   

Ik vergat helemaal om een foto te maken nadat het gerecht klaar was. Hier een foto van wat nog net over was. Niet veel later was de ovenschaal schoon-leeg.

Fishalicious en Plasa Bieu

Onlangs heb ik heerlijk gegeten in restaurant Fishalicous. Een klein, gezellig visrestaurant in het populaire stadsdeel van Willemstad Curaçao, Pietermaai. In de halfopen keuken staat de ruim 2 meter lange chefkok de heerlijkste visgerechten te bereiden. Mijn keuze was een kreefenravioli met truffel, langoustines, garnalen en kreeftenjus en als hoofdgerecht harder met vongole. Er staan goede wijnen op de kaart en voor de liefhebber staan er diverse champagnes van Moët et Chandon, waar onder de Dom Pérignon te pronken op de plank achter de bar. Fishalicious is een aanrader. Eén minpunt, de Caribische sfeer ontbrak zowel in de entourage als op de menukaart.

Fishalicous
Loostraat 1, Curacao
http://www.fishalicious.net

Deze Krioyo-sfeer is daarentegen volop te proeven in het kloppend hart van stadsdeel Punda, de Plasa Bieu. Hier staan alleen Creoolse gerechten op het menu. De Plasa Bieu is een grote hal met zes open keukens aan één zijde. De rest van de ruimte is gevuld met lange houten tafels en stoeltjes waar iedereen kan aanschuiven. Rond lunchtijd is het er afgeladen vol en staat er een lange rij voor de afhaalmaaltijden. Op het menu staat onder andere: stoofvlees van rund of geit, kippensoep, gestoofde kip, meestal geserveerd met rijst. Deze keer viel  mijn viskeuze op sòpi di piská (vissoep, waar alles van de vis voor gebruikt én geserveerd wordt) en een glaasje cola. Op Curaçao is er voor iedere visliefhebber wat wils.

Plasa Bieu, Punda, Curaçao

Vincent van Gogh zag het al.....

Van huis uit ben ik een stadsmeisje en ik houd van alle geneugten van de grote stad. Maar mijn huidige standplaats in Drenthe, Oud Aalden is werkelijk zo mooi en charmant dat ik er over moet schrijven.

Vincent van Gogh bezocht deze omgeving in 1883. Hij hoopte hier de kunstschilder Lieberman aan te treffen. Lieberman was al weer vertrokken, maar Van Gogh werd betoverd door de omgeving van Zweeloo (hiertoe behoort ook Aalden). In een brief aan zijn broer Theo beschrijft hij deze streek. Een fragment uit deze brief.........

"Het inrijden v. h. dorp was toch zo mooi. Enorme mosdaken van huizen, stallen, schaapskooien, schuren. Hier zijn de woningen heel breed, tussen eikebomen van een superbe brons. Tonen in het mos van goudgroen, in de grond van roodachtige of blauwachtige of geelachtige donkere lila-grijzen, tonen van onuitsprekelijke reinheid in het groen van de korenveldjes, tonen van zwart in de natte stammen, afstekende bij de goudenregens van warrelende, wemelende herfstbladeren, die in fosse pruiken, alsof ze crop geblazen waren, los en met de lucht er nog doorheen schemerend, nog hangen aan populieren, berken, linden, appelbomen. De lucht effen blank, lichtend, niet wit, doch een lila dat niet te ontcijferen is, wit waar men rood, blauw, geel in ziet wemelen, dat alles reflecteert en men overal boven zich voelt, dampig is en zich verenigt met de dunne mist beneden, alles tot elkaar brengt in een gamma van fijne grijzen."

Anno 2010 is er gelukkig nog niet veel veranderd:

La cuisine savoyarde

Houten berghutten met dikke sneeuwdekens op de daken en een weids, hoog sneeuwlandschap dat tref je aan in de skigebieden van de Savoie, Frankrijk. Wat mij daarnaast altijd opvalt, is de keuken, la cuisine savoyarde. De gerechten in dit gebied, zijn helemaal niet verfijnd, maar zelfs lomp en machtig. Grote stukken gâteau, fondues, raclette, steengrillen met royale stukken vlees -gewoon in het restaurant en zonder afzuiging- worst, en vele soorten kaas. En groenten? Misschien wat wortel en sla, maar daarbij houdt het op. Tijdens de lunch wordt er volop en zwaar getafeld, om vervolgens buikje rond en met blozende wangen weer een paar afdalingen te nemen. Een veel gegeten kaas is de rauwmelkse reblochon, welke meestal weer teruggevonden wordt bovenop de tartiflette, een machtig aardappelgerecht. Een maaltijd die helemaal niet verantwoord is, als ik de moderne diëten mag geloven, maar zó lekker, zeker als je net door de sneeuw hebt gebanjerd!

(onder de afbeeldingen een recept)

Tartiflette (6 personen)

2 kilo vastkokende aardappelen, geschild/gewassen en in dunne plakjes gesneden (van +/- 0,5 cm)

1 rijpe reblochon fermier (500 gr)

200 bacon, in repen gesneden

2 fijngesnipperde uien

1 klont boter

zout, peper, nootmuskaat

Kook de aardappelplakjes in 5 minuten net niet gaar en giet ze daarna direct af. Smelt de boter in een koekenpan. Bak de uisnippers en bacon. Omscheppen tot alles mooi van kleur is. Voeg de aardappelschijfjes toe en schep alles kort om. Eventueel wat peper, zout en nootmuskaat toevoegen.
Schep het aardappelmengsel in een passende ovenschaal. Snijd de reblochon in de lengte door midden en leg de twee schijven met de korst omhoog op de aardappelen. Zet de schaal 20 minuten in een (op 200 graden voorverwarmde) oven. De reblochon is nu leeggelopen over de aardappels en de korst kan worden verwijderd. Zet de schaal nog 10 à 15 minuten in de oven om de kaas te laten gratineren.

Bon appétit!

Bon Bini

Over een paar weken ga ik weer naar Curaçao. Mijn verblijf op de Antillen heeft meestal niets met werk te maken. Mijn camera gaat wel altijd mee, omdat eten en cultuur altijd en overal mijn aandacht trekken. Deze week is mijn (en Werner Drent's) 4 seizoenen stamppotkookboek verschenen. Het vriest dat het kraakt in Nederland en de eerste sneeuw is al weer gevallen.
Een heerlijk moment om iets te schrijven over een tropische lekkernij. Alhoewel, op Curaçao eet men met "year round" temperaturen rond de 30 graden, gewoon erwtensoep. Hoezo, een winters gerecht?

In een boekhandel in Willemstad vond ik het Snèk book van Herman van Bergen e.a. Het boek beschrijft onder andere de bijzondere snèkcultuur op Curaçao. Een populaire en zeer maagvullende snèk is pastechi, een 'pasteitje'. En daar zijn wij in Nederland erg dol op, zeker tijdens de feestdagen.
Een pasteitje voor de feestdagen op Antilliaanse wijze.  

Deze pasteitjes zijn niet van mijn hand, maar lekker van de Curaçaose snèk.

Pastechideeg voor ongeveer 15 stuks bestaat -door de bank genomen- uit: bloem (4 koppen), zout (1tl), beetje suiker (1el), zonnebloemolie (2el), margarine (2el), geklutst ei (1) en water (1 kopje). Uit een grote deegplak worden ronde lapjes gesneden. De lapjes worden gevuld met kaas, kruidige gehakt, gekruide kip of vis. Daarna worden ze gefrituurd. 

Dushi's, eet smakelijk!

 

Eat, pray, love en plaatjes maken

Het liefst fotografeer ik in opdracht, maar deze manier van werken maak het moeilijk om over te schrijven met foto-voorbeelden. In tegenstelling tot sommige fotografen twitter of blog ik geen beelden de wereld in meteen na een shoot. Dat is leuk voor de lezers, maar jammer voor de opdrachtgever die er nog een tijdschrift of een ander medium mee wil verfraaien. Maar ik besef me ook wel dat slechts melden dat ik "er mee bezig ben" zonder beelden toe te voegen, lang niet zo boeiend is.

Gisteren heb ik bijvoorbeeld twee varianten van boerenkool bereid en gefotografeerd. Deze foto's laat ik dus niet zien. Terwijl ik dit met de ene hand schrijf, roer ik nog even door de risotto met de andere. Mijn laptop staat namelijk op het aanrecht. En zo stap ik in twee zinnen, moeiteloos over van een Hollands boerenkool-gerecht op een Italiaanse risotto. Maar als Julia Roberts in de film Eat - Pray - Love, zo van Italië kan overspringen naar Bali, moet mij dat ook lukken. Hier de beelden....

Bali, ik heb er niet gebeden, maar wel gegeten en liefde gevoeld en dit alles...gefotografeerd